يافت و در اين هنگام شصت و چند ساله بود . [ طبقات ابن سعد ، طبع بيروت ، ج 1 ، ص 386 - 385 ، الاستيعاب ، طبع حيدر آباد دكن ، ج 1 ، ص 60 - 59 ، أسد الغابة ، طبع مصر ، ج 1 ، ص 209 - 206 ، حلية الأولياء ، طبع مصر ، ج 1 ، ص 151 - 147 ، صفة الصّفوة ، طبع حيدر آباد دكن ، ج 1 ، ص 174 - 171 ، سفينة البحار ، در ذيل : بلل . ] عايشه عنوانى است كه اهل سنّت از ديرباز ، عايشه را بدان باز مىخوانند ، مناسبتى دارد با لقب « صدّيق » كه پدر وى ، ابو بكر عتيق بن ابى قحافه ، خليفهء اوّل بدان مشهور است ، عايشه را در شش سالگى يا هفت سالگى ، پيش از هجرت به دو سال به حضرت رسول اكرم ( ص ) عقد بستند و در سال دوم از هجرت به خانهء پيغمبر ( ص ) بردند و او درين هنگام نه ساله بود ، او محبوب‌ترين زنان پيمبر بود و مردم ، بدين سبب هداياى خود را در روزى كه نوبت او بود به خانهء حضرت رسول ( ص ) مىفرستادند ، پيمبر در خانهء او وفات يافت و همانجا دفن شد ، اكنون شبّاك يا ضريح نبوى مشتمل است بر خانهء عايشه و حضرت زهرا سلام اللّه عليها . عايشه شعر بسيار حفظ داشت ، بيماران را درمان مىكرد و مردم شناس بود ، پيشينيان او را در عداد فقها و علماء فروع دين ياد مىكنند و جزو هفت تن از صحابه مىشمارند كه در فقه اسلامى حائز درجهء نخستين بوده‌اند ، اين هفت تن عبارتند از : امير مؤمنان ( ع ) ، عمر بن الخطّاب ( خليفهء دوم ) ، عبد اللّه بن مسعود ، عايشه ، زيد بن ثابت ، عبد اللّه بن عبّاس ، عبد اللّه بن عمر . ديگران كه ما بين صد و سى و سه و صد و سى و نه كس‌اند ، پس ازين عدّه قرار دارند . ابو اسحاق ابراهيم بن على فيروز آبادى شيرازى از فقهاء بزرگ و اوّلين مدرّس نظاميّهء بغداد ، عايشه را در طبقهء فقهاء صحابه ياد كرده است ، از عايشه دو هزار و دويست و ده حديث روايت مىكنند و در مسند احمد بن حنبل ( متوفّى 241 ) هزار و سيصد و چهل حديث از قول عايشه مندرج است . اين بانو ، در حوادث اسلامى چه در زمان پيمبر و چه بعد از وفات وى تأثير قابل توجّهى داشت ، در حوادث آخر خلافت عثمان و جنگ جمل دست اندركار و پيش قدم بود ولى كوشش او براى خلافت طلحه يا زبير بجايى نرسيد ، او بسال 57 يا 58 هجرى